لینک برگشت >>
    شهر طرقبه شهر طرقبه۱۳۹۷/۰۳/۰۱

    شهر طرقبه که اکنون یکی از شهرهای استان خراسان رضوی به شمار می‌آید، از جمله آبادی‌های بزرگ طوس قدیم بوده که در میان دره‌های سرسبز رشته‌کوه بینالود واقع گردیده است. این شهر دارای مراکز متعدد توریستی و گردشگری است و در کنار شاندیز از مراکز مهم توریستی استان خراسان به شمار می‌رود.

     

    ریشه نام طرقبه
    ریشه نام طرقبه، از «ترغبذ» می‌باشد که از دو بخش «تُرُق» و «بَذ» تشکیل شده و به معنی آبادی بزرگ است. پسوند «بد» و «بذ» و «پت» در پارسی باستان برای غیر انسان به معنی بزرگ بوده است. طرقبه در اصل ترغبذ بوده و ترغبذ و ترغوذ در طول سالیان متمادی تطور لفظی پیدا کرده‌اند به ترغبذ و ترعبه و طرقبه.

    بعضی افراد به دلیل نداشتن ریشه و تاریخچه طرقبه، آن را به معنی راه‌های بهتر بیان کرده‌اند و گفته‌اند: «طُرُق» جمع مکثر طریق و «به» به معنی بهتر است و در نتیجه طرقبه به معنی راه‌های بهتر می‌باشد و این موضوع به سفر ناصرالدین شاه قاجار به این دیار برمی‌گردد. راه نیشابور به طوس از دشت و کوه بوده است و به خصوص در فصل بهار و تابستان، راه کوه اتتخاب می‌شده است. به دستور ناصرالدین شاه یا کسان او این راه مرمت شده و چند رباط برای مسافران بنا گردید

     

    موقعیت جغرافیایی
    شهر طرقبه در شمال غرب مشهد در عرض جغرافیایی36/18 درجه و طول جغرافیایی59/22 درجه واقع گردیده که از انتهای بلواروکیل آباد آغاز می‌شود. ارتفاع شهر طرقبه از سطح دریا 1300متر می‌باشد. جمعیت این شهر نزدیک به 20000نفر می‌باشد، این شهر از 7محله اصلی تشکیل شده است که شامل محلات ویلاشهر،گلستان و بوستان،طرقدر،فرهنگیان،عنبران و محله مرکزی طرقبه می‌باشد.


    سابقه تاریخی
    دشت طوس دارای چهار آبادی بزرگ به نام‌های تابران(طابران)، نوشان(نوغان)، رادکان، طرقبذ (طرقبه) بوده که در میان یکی از دره های سرسبز رشته کوه بینالود واقع گردیده و از چشمه سارها و مناظر طبیعی بکر برخوردار است و به دلیل دارا بودن آب و هوای مناسب، سالانه پذیرای بیش از ده میلیون زائر و گردشگر و مجاورین آقا علی بن موسی الرضا(ع) می‌باشد.


    وجه تسمیه
    درباره علت نامیدن این شهر به طرقبه از کتب تاریخی، مطلب خاصی به دست نیامده اما آنچه مسلم است و در مطلع الشمس نیز به آن اشاره شده، این است که در قدیم کاروان‌هایی از میان این شهر در مسیر مشهد به نیشابور و برعکس تردد می‌کردند، به طرق به، به معنی راه بهتر معروف و کم کم به طرقبه تغییر پیدا کرده است.
    چشمه سارها و رودهای جاری در این منطقه و باغات فراوان هوای طرب انگیز و با نشاط را بوجود آورده  است. به همین خاطر از شهر طرقبه  به عنوان تنفسگاه مشهد و ستاره گردشگری خراسان رضوی یاد  می‌کنند.  مکان‌های تفریحی و تاریخی طرقبه سد چالیدره، بند گلستان، دره ارغوان، دره داغستان، سنگ نگاره‌های تاریخی، ییلاقات طرقبه، امام زادگان سید یاسر(ع) و سید ناصر(ع)، پارک‌ها و بوستان‌ها می‌باشد.

     

    شبکه راههای ارتباطی شهرستان طرقبه شاندیز:

    وضعیت طبیعی منطقه به گونه ای است که رشته کوه بینالود قسمت عظیمی از آن را در برگفته و به همین دلیل اکثر راههای ارتباطی منطقه کوهستانی است. کل راهها مجموعاً ۴۸۰ کیلومتر است که تقریباً ۲۵۰ کیلومتر آن آسفالته و بقیه به صورت شوسه و مال رو کوهستانی می باشد. منطقه طرقبه و شاندیز با شبکه اصلی مرکب از سه شاخه که در منطقه وکیل آباد به هم می رسند پوشیده شده است.

     

    ۱- شاخه شرقی: با امتدادی در جهت شرق به غرب وارد مشهد می شود.

     

    ۲- شاخه غربی: با امتداد شمال شرقی به جنوب غربی به طرقبه می رسد.

     

    ۳- شاخه شمالی: با امتداد شمال غرب به جنوب شرق به شاندیز منتهی می شود.

     

    مسیرهای فرعی بین روستاها که از حاشیه ی رودخانه ها و مناطق کوهستانی عبور می کند، یکی از جاذبه های منحصر به فرد منطقه محسوب می گردد که عبارتند از:

    مسیر نقندر به کنگ از کنار رودخانه با طبیعتی زیبا، مسیر گلستان به مایانات و ازغد از دو مسیر حاشیه ی رودخانه و کوهستان که در حال حاضر یکی از تفرجگاه های بسیار دیدنی می باشد، مسیر شاندیز به زشک که یکی از مناظر دیدنی می باشد، مسیر کوهستانی خلج به اردمه، اسلامرود و مغان و سربرج، تجر و مج از دو مسیر رودخانه و کوهستان با مناظری جذاب و دیدنی، مسیر طرقبه به کلاته آهن و دهبار از کوهستان، مسیر شاندیز- کلاته ابراهیم و گراخک به طول ۸ کیلومتر.

     

    پوشش گیاهی مناطق مختلف شهرستان طرقبه شاندیز:

    درختان مثمر و میوه دار: آلو، زردآلو، هلو، گردو، گیلاس، سیب، توت.

    درختان غیر مثمر: سپیدار، اشن، چنار، زبان گنجشک، اقاقیا، صنوبر.

    گونه های درختچه ای: سماق، زرشک، نسترن وحشی، آلبالوی وحشی، گل گزی، شیرخشت.

    گیاهان دارویی: پونه، چای کوهی، اسطوقدوس، ریواس، کاکوتی، کلپوره، ختمی، گلپر، موسیر، بابونه، بارهنگ شاه تره، کاسنی، شیرین بیان، شقایق، سریش، کنگر، زیره سیاه، بومادران، تره وحشی.

    در حاشیه ی رودخانه ها: تمشک، غازیاغی، گزنه، بارهنگ، پونه، گل زوفا، بنفشه معطر، جوز، درمنه.

    و درختان جنگلی از قبیل: کاج، ارس و ارغوان.

    جانوران منطقه:

    پستانداران: قوچ، بزکوهی، گراز، کفتار، گرگ، شغال، روباه، خرگوش.

    پرندگان: هدهد، تیهو، سیاه سینه، کبک، قوش، عقاب، زاغ، کلاغ، جغد، دم جنبانک، بلبل.

    خزندگان: انواع مارها(کبری، افعی، کبچه، شتری مار، مار جعفری)، مارمولک.